Mi abuelito

(Momentopname tijdens de Camino Portugues) Al een paar dagen wemelt het van gekleurde poncho’s op het pad. De kleurtjes verplaatsen zich als pionnetjes van Mens-Erger-Je-Niet over het pad. Dan weer staat blauw voor, dan schuift rood zich handig naar voren, om vervolgens ingehaald te worden door geel.  Op deze, misschien, laatste dag van mijn Camino,…

Lees meer

Mijn eigen weg volgen

Wat wilde ik graag de Camino naar Santiago de Compostela bewandelen. Van het Spaanse plekje Irún, grenzend aan Frankrijk, in de uitlopers van de Pyreneeën via de noordkust van Spanje helemaal naar Santiago in Galicia, de westkant van Spanje. Ruim 800 kilometer wandelen met slechts een rugzak op mijn rug en mijn schoenen ondergebonden, los…

Lees meer

Ergens in de verte

Ik houd er van om een stip op de horizon te hebben, gewoon ergens in de verte iets om naar toe te leven. Dat geeft richting, dat geeft zin. Dat maakt (zeker als het een heel leuke gebeurtenis is) een hormoon vrij die goed gaat op anticipatie, je weet wel dopamine. Voor iemand zoals ik…

Lees meer

Je doet het of je doet het niet

Je hebt altijd een keuze. Linksom of rechtsom of rechtdoor of zelfs terug. Keuzes genoeg. Niet kiezen is ook een keuze. Maar wat is de juiste keuze? Dat weet je pas als je de beslissing hebt genomen en verder gaat. Zo’n vijftien jaar geleden kreeg ik een briljant idee: ik start een bakkerij voor mensen…

Lees meer

De kou geeft mij warmte

Winter. Heerlijk, die vorstperiodes. Ik gedij goed in koud weer. Dan niet die natte waterkou hoor! De droge vrieskou met misschien een gure wind, daar houd ik van. Begin januari was ik op Texel. De wind waaide dwars door mijn broek heen, maar wat was ik blij met de lage temperaturen in combinatie met de…

Lees meer

Leespauze

Je legt het boek even aan de kant. Het hoofdstuk wat je net uitgelezen hebt, heeft wat ruimte nodig. Het ontluikende liefdesverhaal lijkt nu de grootste obstakels te overwonnen hebben. Niets staat hen nog in de weg? De (eindelijk!) gevonden lichamen, in verre staat van ontbinding, moeten nu toch wel het politieonderzoek in een sneltreinvaart…

Lees meer

Bakker af.

Oog in oog stond ik met de Schokker vrouw. Ze had haar koffer bij zich en keek nog één keer door de deur naar alles wat ze achter zich liet. Of blikte ze naar de mogelijkheden achter die halfgeopende deur? Het beeld ‘Geen weg terug’ ontmoette ik zondag op werelderfgoed Schokland. Geheel onverwachts, maar wat…

Lees meer

Jankend in de polder

Zaterdag, na de laatste dag in de winkel, fietste ik door de regen in het donker naar huis. Viertien uur nadat ik die ochtend (of noem je dat nacht?) was begonnen. Op dat moment op de fiets zei ik hardop: ‘Waarom? Waarom stop ik met de bakkerij?’ Het was zo’n leuke dag. Eigenlijk waren alle…

Lees meer

Weet je nog?

De laatste weken is één groot feest van herinneringen. Er komen klanten de zaak binnen, die ik soms al heel lang niet heb gezien of die juist wekelijks in de winkel staan. Met de meesten deel ik een mooie of bijzondere herinnering in die bijna 10 jaar dat de Gebaksjuwelier bestaat. Spannende projecten Zaterdag kreeg…

Lees meer